Ni ISAAC ESPINO CRUZ
(Unang nailathala: LIWAYWAY Hunyo 2, 1952)
Bahag-haring hipot sa lunti ng isang
malawak na bukid,
pabalantok manding hinagkan ang pisngi
ng maayang langit,
nang sundan ang dulong tila bubulusok
sa gilid ng batis,
ang punong simula’y aninong lumabo
at napawing guhit
Inantig ang diwang gagarin ang gandang
nawala at sukal,
at baka sakaling kahit uliani’y
gumanda ang palad.
ang hibang na muni’y nagbangon sa higang
hawak ang panulat,
tuwang pinarisan ang himalang kulay
na kung saan buhat
Inabot ng gabi at muling inaraw
ang balighong nasa,
hikbi at himutok ang huling nasimo?
ng maling akala,
hanggang sa abutin ng silim ang buhay
sa binayang lupa,
ay walang nayari kundi mga butil
ng namuong luha , … . !
