Ni Leonel B. Quillo
Ang Mayo ay buwan ng pagdiriwang ng Santacruzan. Ang makulay na prusisyon na ito ay isang nakamamanghang pagtatanghal ng pananampalataya, kultura, at kagandahan. Nag-ugat ito mula sa tradisyong Katoliko na dinala ng mga misyonerong Kastila noong ika-19 na siglo, partikular ang “Flores de Mayo” o pag-aalay ng mga bulaklak kay Birheng Maria. Isa itong tradisyon ng pananampalataya, na ang bawat arko at kasuotan ay may simbolikong kahulugan na nagpapagunita sa mga Pilipino sa kanilang kolonyal at relihiyosong pinagmulan. Sa mga probinsiya, nagsisilbi rin itong kulminasyon ng buong buwan ng pagdarasal at pag-aalay ng bulaklak sa simbahan tuwing hapon. Pinag-isa ng tradisyon at relihiyon, hinahabi ng Santacruzan ang mga kuwento mula sa Bibliya, kasaysayang kolonyal, at galing ng mga Pilipino. Isa itong palabas kung saan ang mga babae at lalaki, na may maringal na kasuotan, ay nagiging buhay na mga tauhan tulad nina Reyna Elena, Prinsipe Constantino, at Emperatriz.
Higit sa pagiging isang pagtatanghal, ang Santacruzan ay isang makabuluhang kaganapan sa kasaysayan ng Pilipinas. Isang pagdiriwang ng pagkakaisa at diwa ng bayanihan. Sa pamamagitan ng Santacruzan, ipinagdiriwang ng mga Pilipino ang mayamang kasaysayan at kultura. Isang pagpupugay sa mga ninuno na nagtaguyod ng pananampalataya at tradisyon, at isang pagkilala sa galing ng bansa sa sining at paglikha. Ang mga kabataang Pilipina na nakikilahok sa prusisyon ay nagbibigay sa kanila ng pagkakataon na ipagmalaki at ipamalas ang kanilang kagandahan.
Ang pagdiriwang ng taunang Santacruzan ay isang pagpapatunay ng malalim na pagpapahalaga ng mga Pilipino sa tradisyon at kasaysayan.
Mga larawang kuha ni Wilson Fernandez
