Ni MARCELO TEO. ROBERTO
(Unang nailathala: LIWAYWAY, Mayo 14, 1962)
Sa anyaya ng orasyo’y nagbalikwas ang panimdim
Nanikluhod sa karimlang ang dasala’y dusa’t lagim;
May pag-asa o wala ma’y nagtitiis na angkinin
Ang ga-mundong kahirapang waring di na kayang bathin…!
Ang lipaking paniwalang tumibay sa pagkaluhod
Nakayukong tumatanggap ng sampilong ng himutok:
Matibay ang pananalig sa dalitang sunud-sunod:
Kung may gabing nagpauna ay may araw na kabuntot.
Nagdarasal ako ngayong pinipiga sa gunita
Ang tumikis na hilahil sa puso kong abang-aba;
Isusulit ko nang buo ang lahat kong pagkadusta
Yamang ako’y lupa lamang na sa wala nagsimula…
Kung sa ganyang pagtitika’y di pa ako magkapalad
Maghihintay pa rin ako ngingiting bagong bukas;
Sa dalanging mataimtim at dasal na walang sukat
Ang ligaya’y aamo rin at lalayo ang bagabag…
