Ni EUGENIO H. MOJICA
(Unang nailathala: LIWAYWAY, Hulyo 2, 1951)
Pinagkuyom sa hinagap ng nagandang paraluman
Na palaging iibigin ang puso kong nanawagan;
Sinabi mo lakambini na kita ay magduruyan
Sa balumbon ng pangarap ng matamis na suyuan.
Ang suyuu’y naging bunga ng sagang dalawang ayos,
Pula’t itim; pula’y galit ng puso mong nang dumamot
Naging itim ang palad kong luksang-luksa nang malunos
Dahilan sa parusa mong sa tuwa ko ay dumurog.
Hindi ba at isinumpang tanging akung ako lamang
Ang mahal mo, at karugtong ng palad at iyong buhay?
Bakit ngayon, ang sumpa mong sa akin ay binitiwan,
Ay binawi’t ang pangako ay iyong tinalikuran?
