Ni MIGUEL B. ALVARO
(Unang nailathala: LIWAYWAY Hunyo 6, 1955)
Sa simula: tagas munang unti-unti nang sumipot,
Sa pagitan ng dalawang batumbuhay sa may gulod;
Kalamalam, pumulandit nang panaya sunud-sunod,
Isang bukal na ang tubig ay matimyas pa sa hamog;
Sa nag-usling mga bato ay pasiwang na naglagos,
Gumapang na nang pakiwal at nagtalong padausdos.
Ito’y Bukal: matantubig, bumabalong, pumapatak,
Hadlangan ma’y hindi mo rin mahadlangan at maampat;
Sa paligid ng paanan nitong bundok na marilag,
Nawiwisik na bendita ang tilamsik na makislap;
Mga damo’t dapong-ligaw na lanta na pati ugat,
Nang matubigan sa puno, mga daho’y nagsiigkas.
Mga ibong tumutuka sa nagbiting bungang-bigay,
Pagkatapos manghinuka ay sisimsim na sa bukal;
Sari-saring mga hayop na bundukin ang galaan,
Maya’t maya’y mapapansing lumiliwa sa tubigan;
Kaya pati Mamamaril na sa kubli’y nag-aabang,
Kung mapatay itong usa’y umiinom na padukwang.
Ang masipag na matandang naghahawan sa kaingin,
Kapagura’y pinapawi sa malamig na inumin;
Higante mang punung-kahoy sa may libis niyong bangin,
Kailanga’y amot-lamig pag ang daho’y nangulutding;
Bawa’t bagay sa palibot nitong bundok na madilim,
Tubig-bukal ang malimit na tunghaya’t salaminin.
Nanggagaling sa itaas, umuusad na pababa,
Umaawit kung pasagsag, dumarabog kung mabangga;
Sa matuling paglalakbay, kasama ring natutuwa,
Kulay-gintong dahong-laglag na sa kanya’y namamangka;
Ang malayang agos niya’y hinding-hindi masawata,
Lumulukso sa ibabaw kung hadlangang biglang-bigla.
Sa malayang paglalayag at palibis na pagtalon,
Bumagsak man sa batuha’y masaya pang hindi gayon;
Bawa’t damong maraana’y bagu’t bagong nag-uusbong,
Palibhasa’y tubig-bukal na may buhay na pandugtong;
Ang prusisyo’y nagbabalik at ang lubid ay may buhol,
Natatangi itong Bukal: pag umalis, nagtutuloy …!
