Ni JUAN C. BUGARIN
(Unang nailathala: LIWAYWAY, Mayo 20, 1963)
Nagwawagi ang masikap
Sa hangari’t nilalayon sa pangarap;
Hindi bigo sa tagumpay
Kahit na nga nakalugmok at lupasay;
Ang dahila’y kabiguan ang malimit na maghatid
Sa tugatog ng ligayang hinahangad na mapanhik.
Ang masama, kung mabigo,
Nadadala at madaling nasusugpo;
Hindi bakal na pinanday
At pinukpok na may baga sa palihan;
Ang ganito ay buhanging gumuguho at buhaghag
At layuning hindi pa man nabubuo’y lumalagpak.
Kailangan ang matining
At paikpik na layunin at hangarin;
lyong habang nabibigo,
Marapa ma’y nagbabango’t tumatayo;
Sa ganito, ang pag-asa’y hinding-hindi namamatay.
Mabigo ma’y kumakandong ang pangarap na
tagumpay.
Kung mayroong paghahangad,
Di masakit na masawi at lumagpak;
Ang masama’y lumagpak ka
Sa kawalan ng pangarap na maganda;
lyo’y isang pagkabigo na bulaklak ang landas mo,
At ang huli’y kahihiyan na nabuhay ka sa mundo!
